Schrijven voor geld op Todio....

Ik ben er toch voor gezwicht. Schrijven voor geld. Het leuke van Todio, waar ik me aangemeld heb, is dat het niet alleen om schrijven gaat, maar ook dat je kan gaan vertalen. Leuke afwisseling, misschien?
De teksten worden gekeurd, voordat je ze kan publiceren. Na tien goedgekeurde artikelen kan je via google adsense gaan verdienen.
Je bent volledig vrij waarover je wilt schrijven. Dus als je toch op zoek bent naar informatie over een onderwerp: meteen een mooi artikeltje erover schrijven!
Nu, tijdens de kerstvakantie, ligt mijn productie niet zo hoog. Maar daarna wil ik er dus echt voor gaan "zitten"! Een extra zakcentje zie ik wel zitten...nu hopen dat het ook gaat lukken!

Ook uitproberen? Hier kan je terecht!

Mijn goede voornemens op schrijfgebied....en fijne dagen allemaal!

Het nieuwe jaar staat weer voor de deur. Tijd voor goede voornemens maken....zeggen ze.
En ja, eerlijk is eerlijk, ik neig ook altijd wel naar mooie ideeën maken. Komen die dan ook uit? Tja....dat is meestal nog de vraag! ;-)
Ik las pas een stukje over bloggen voor schrijvers. Dat je jezelf al prachtig in de picture zet met een blog. En dat je bijvoorbeeld jouw schrijfreis kan bespreken op je blog. Waar je bijvoorbeeld geweest ben voor je verhaal. En dat bracht me op zich wel op een idee. Want hoewel ik hier al wel schrijf over schrijven....echt over een verhaal in wording meestal niet. Oké, dat is ook meteen mijn probleem: ik schrijf best wel aardig wat....maar een echt "boekverhaal"wil nog niet echt lukken. Simpelweg omdat ik teveel ideeën heb en daardoor me maar niet zetten kan aan één idee= een compleet verhaal.......zucht.
Hierover bloggen, tja, wie weet is dat wel de befaamde stok achter de deur?
Of zal het juist averechts werken omdat dan de spontaniteit eraf is?
Hmm, stof tot nadenken dus..... ;-)

Mijn voornemens dus? Hihi, dat is voor volgende week! Die houden jullie nog te goed! (en ik denk nog even goed na....)
Voor nu: hele fijne Kerstdagen!

Ik ben de radeloze reporter in het clubblad

Eén van mijn schrijfactiviteiten is redactiewerk voor een sportvereniging. Op zich niet overdreven veel werk, als....er maar kopij binnen zou komen. Maar je raadt het al: spontaan gebeurt dat niet. Dus mag ik iedere keer bij de vaste mensen (bestuur e.d.) aankloppen. Nou ja, goed, die zorgen dan wel meteen dat er iets komt hoor. Maar ondanks al onze smeekbedes komen er maar geen spontane stukjes binnen van de teams! Dus dan klim ik maar weer zelf in de pen.
Voordeel: omdat ik zelf redactielid ben, heb ik natuurlijk een grote vrijheid in mijn keus voor onderwerp......en de manier waarop ik erover schrijf.....tuurlijk. Groot nadeel is: ik heb helemaal geen keuzevrijheid, eigenlijk. Want het moet natuurlijk ook nog wel ergens op slaan, dus zal het op de één of andere manier toch met de vereniging of met basketbal te maken moeten hebben...
Tja...vaak zit ik dan achter de computer en weet absoluut niet waarover ik wat moet schrijven.
Maar het idiote is: als ik maar eenmaal een leuke openingszin heb, dan volgt de rest opeens wel...wat altijd uitmondt in een mafkees-stukje. Maar dat moet kunnen in een clubblaadje, toch?!
Mijn eigen naam zet ik er trouwens niet bij.  Ik noem mezelf dan maar de RADELOZE REPORTER, met de uitleg erbij dat we te weinig kopij binnen krijgen en de reporter dus maar weer is gaan schrijven. Het levert nog steeds niks extra's op. Of zal dat komen omdat mijn stukjes zo leuk zijn?

afb. van http://www.morguefile.com/

Vanaf januari zal mijn collega stoppen. Dan blijf ik alleen over als redactielid.....ik ben benieuwd of er nog wel  mensen te vinden zijn die willen helpen.....

Ach, en anders laten we die radeloze reporter maar nog meer onzin schrijven.....???????

Een schrijfdag

Een dagje lekker alleen maar schrijven. Even niets anders aan je hoofd. Geen dingen die nog moeten...geen afleiding. Gewoon, lekker je ding doen.
Moeilijk in te plannen, dat is mijn ervaring. Een hele dag zeker , want om nou te zeggen bekijk het allemaal maar, ik ga schrijven,..dat gaat me toch echt te ver. Dus schrijf ik het liefste onder schooltijd...als ik alleen thuis ben. Raar eigenlijk, dat ik dan wel het fijn vind om erop uit te gaan en dan juist onder de mensen wel te kunnen schrijven....Maar ja, dat zijn "vreemden"die me niet van alles vragen en vooral (denk ik) waar ik me niet schaam dat ik alleen maar wat zit te schrijven. Niet dat dat ooit door mijn kinderen gezegd is hoor! Welnee, die vinden het prima. Maar dat is toch een "schuldgevoel" van mezelf richting mijn rommelige huishouden (daar ben ik echt slecht in....)
En dat is ook de reden dat ik echt geen hele ochtend uittrek om te schrijven....het zijn altijd maar "gestolen momentjes" tussendoor. Wat eigenlijk helemaal niet echt werkt, natuurlijk.

Ooit las ik iets over een plek waar je een ruimte kan huren om te schrijven! Volgens mij was het in Apeldoorn. Maar ik kan hem even niet meer vinden op internet. Daar kan je een kamertje huren waar je dus rustig kan gaan zitten schrijven! Ik vond het idee op zich wel leuk. Daar is geen wasmachine die roept, een onverwachte gast, een kattenbak die staat te stinken maar dan ga je gewoon echt een dag ofzo aan het werk!

Het is voor mij iets te ver uit de slinger..en of ik het lef zou hebben om dat te doen? Ik weet niet. Ik heb toch nog altijd het idee dat je eerst een boek geschreven moet hebben voor je zo serieus ermee bezig mag zijn....Maar het idee is leuk!

Dat is nog zo iets: research doen. Soms bedenk ik mij een onderwerp waarover ik dan graag met iemand zou willen praten om er meer vanaf te weten....maar ook dan denk ik: ik kan toch moeilijk zeggen "hallo, ik schrijf een boek en heb informatie nodig..."  Ik heb altijd het idee dat ik eerst echt een boek geschreven moet hebben voor ik zoiets mag zeggen....
Eigenlijk stom, want iedere schrijver is ooit begonnen....maar het klinkt zo opschepperig, denk ik dan.
Wat vinden jullie?

Wil je gelezen worden?

Bij mijn surftrip over internet kwam ik wattpad tegen. Zoals ze zelf zeggen: een wereld vol verhalen. Kijk, dan gaan mijn oren natuurlijk even extra open en mijn ogen gaan op zoek....
Een site vol verhalen én jij kan ook jouw verhaal laten lezen! Ideaal natuurlijk als je gelezen wilt worden! (en niet meteen wilt verdienen...maar voor een "rasschrijver"is dat bijzaak, toch )
Je kan zoeken op genre en dan dus gaan lezen.....wat anderen schrijven en hierop reageren. Goedkopere beoordelingen kan je niet krijgen....
Een wereld dus voor en door schrijvers. Ideaal om van te leren. Zowel van de beoordelingen op jouw verhaal, maar ook door de verhalen van anderen te lezen en te merken wat er fout gaat....

Ik ga het uit proberen! Misschien ook iets voor jou?

Supermarktleed

Iedere ochtend hetzelfde ritueel. Kinderen naar school en meteen door naar de supermarkt die zegt de goedkoopste te zijn. Met een beetje geluk draai ik de parkeerplaats op, waar anderen een poging doen om eraf te komen. Regendruppeltjes of iets wat daar voor door gaat, maken mijn voorruit vochtig. Toch zie ik nog altijd de geërgerde blik van de chauffeur die even op mij moet wachten....Even, heel even maar, heb ik de neiging om boos terug te kijken, maar ik besluit de wijste te zijn. Alsof ik niets door heb parkeer ik rustig in en kan de haastige man eindelijk achter me langs....

Zeulend met een aantal tassen poog ik nog een beetje droog bij de winkelkarren te komen. Het is blijkbaar druk...want er staat welgeteld nog 1 karretje! Poef, heb ik even geluk! Muntje erin en hoppa, ik kan eindelijk die leuke winkel in....niet dus! Hoe ik ook trek, het karretje weigert! Ik krijg met geen mogelijkheid het slotje (of hoe je dat ook noemen mag) uit het karretje. Daar sta ik dan. Wat nu? Geen sterke mannen in de buurt die met grof geweld het ding eruit kunnen trekken? Natuurlijk krijg ik ook het muntje er niet meer uit...en trouwens: er is ook geen andere kar! Sh.....ik ram boos een keer op het hele geval ...adem nog eens diep in....
"Kan ik u helpen?" Een winkelmedewerker staat inmiddels achter me, met een grote rij karren! Voordat ik iets kan zeggen, mompelt hij vriendelijk verder: "Die kar kan niet los, mevrouw. Al jaren niet meer....neem maar een karretje van mij!" Wát...maar...en mijn  muntje dan? Waarom staat dat stomme ding dan hier zo te staan? Ik wil net mijn  mond opentrekken als hij verder gaat:
"Weet u, eigenlijk is het ding alleen bedoeld om deze eraan vast te zetten!"
"Misschien handig om dan het gat af te plakken voor een muntje, ofzo?" gooi ik er wat schaapachtig uit. De jongen knikt. En zonder veel moeite trekt hij het muntje er weer uit voor me (bloos) en duwt het in een andere kar. Na een klungelig bedankje loop ik dan eindelijk de supermarkt in.....

Natuurlijk blijken alle medewerkers vandaag opgetrommeld om vooral overal vakken te gaan vullen....mensen lief. In ieder pad staan minstens twee van die grote gevaartes vol met dozen. En nog hinderlijker: overal zitten, staan, buigen medewerkers. Bij bijna alles wat je pakken wilt moet je vragen of je er even bij mag.

Ondertussen behoorlijk geïrriteerd en smachtend naar een kopje koffie die de krenterige bazen in deze supermarkt ook al niet aanbieden, loop  ik naar de kassa. Zo, dat is even fijn. Eindelijk geluk op deze druilerige morgen. Ik vind een kassa met maar één keurige dame voor me. Goedgemutst begin ik mijn spullen op de band te zetten. De kassamedewerkster kijkt me vreemd aan. Het lijkt wel of ze iets duidelijk wil maken. Ik ken haar wel. Ze zit hier al jaren. Wat verbaasd kijk ik haar aan.
Maar nog voordat ze iets heeft kunnen zeggen, eist de dame even haar aandacht op.
"U bent wel nog met mij bezig hoor! Kijk, ik heb een statiegeldbonnetje. Ik wil zo nog even geld pinnen!" Haar bekakte stem is koud, onaardig. De kassière knikt...en kijkt me wat onbeholpen aan. Ik lach haar even bemoedigend toe. Wat een tuthola zeg, die klant voor me!

Tien minuten later...de dame voor me heeft eindelijk haar bomvolle kar ingeladen. Uiteraard alles keurig gerangschikt in een stuk of vijf tassen. Uiteraard heeft ze niet alvast betaald zodat de kassière (en ik!) verder konden. Welnee, zíj was immers aan de beurt! Lekker puh!
Als ze eindelijk is vertrokken, zucht de vrouw bij de kassa even diep.
"Ik wilde je al waarschuwen.....zo gaat het nou altijd..."
"O, bedoelde je dat!" Ondertussen behoorlijk kriegel moet ik toch even lachen.
"Wat een mens...u bent wel nog met mij bezig..."stamel ik zacht om niet de achterbuurvrouw mee te laten genieten. We kijken elkaar aan en beginnen als schoolmeisjes te grinniken....
"Nu nog koffie erbij en dan is het best gezellig hier!" De filiaalhouder loopt langs....ik schrik een beetje. Het was niet de bedoeling om de kassière in moeilijkheden te brengen...Maar ik zie de grijns op zijn gezicht en dus neem ik de kans waar:
"Tja, ik denk dat ik volgende keer maar naar de Albert Hein ga...daar hébben ze tenminste koffie!"
De man, ondertussen doorlopend, kijkt even beduusd achterom. Zie ik het goed, wordt hij rood?
Een lachsalvo van onze kant volgt....en met een vrolijk gevoel stap ik de winkel uit...wie had dat nog verwacht!

Schrijven als hobby...of als werk?

Schrijven is voor mij vooral hobby. Natuurlijk lijkt het me heerlijk om te mogen schrijven voor werk....maar ja, dat is niet zo makkelijk zoals bekend. Geld verdienen met boeken is al moeilijk
genoeg. Natuurlijk zijn er andere manieren om geld te verdienen met schrijven dan met boeken. Zo kan je teksten schrijven voor diverse informatiesites zoals info.nu bijvoorbeeld. Of plazilla. Maar ook teksten schrijven op verzoek van bedrijven....dan gaat het dus vooral om seo.

Heb het ook geprobeerd maar moet bekennen: dat is iets heel anders. Voor mij is schrijven toch vooral leuk vanwege de fantasie...je eigen ideeën, Je eigen hersentjes die mogen kraken op jouw manier...en niet verplicht 5 keer de naam van het bedrijf in een tekstje van vijftig woorden moeten plakken.

Tja....dan zal schrijven voorlopig nog wel vooral hobby blijven. Maar ach: misschien ook wel zo leuk! Zo blijft het tenminste een leuke passie en geen MOETEN!