Gewoon nieuwsgierig: wie leest er nog mee?

 Het is al heel lang geleden dat ik hier geschreven heb. Maar volgens de statistieken wordt er wel degelijk nog gekeken hier.

Dus wie leest hier nog? En zijn mijn oude volgers er nog?

En ik dan? Ik schrijf nog steeds...alleen een tijdlang veel minder op de 'eigen verhalen-manier'. 

Omdat ik sinds 2017 als tekstschrijver werk, is de animo om dan in je vrije tijd ook nog eens te gaan schrijven toch wel minder. Alleen: sinds een aantal maanden is mijn werk meer verschoven naar andere taken zoals administratie en sales. Dus: ik heb me voorgenomen om dan nu toch weer meer creatief te gaan schrijven. 

Hoe is het ondertussen met jullie? Bloggen jullie nog altijd 'hier' of zijn jullie ook meer verhuisd naar gewone sites... Die heb ik dus ook. En toch vind ik dat anders. Er is minder interactie met anderen. En daar heb ik toch echt de neiging om me aan de 'SEO-richtlijnen' te houden. Terwijl ik nu ook maar iets doe ;-).

Dus wie weet: misschien kom ik hier dan toch weer eens vaker langs...

(foto is een AI-afbeelding gemaakt voor een van mijn verhalen die ik deelde op Jimdo)

Een nieuwe schrijfcursus

Zoals misschien bekend, ben ik ondertussen professioneel bezig met schrijven. Helaas niet als boekenschrijfster, maar goed: je leert er toch altijd wel beter van schrijven. Ik schrijf teksten in opdracht voor blogs en andere artikelen voor sites. Daarnaast schrijf ik ook nog altijd voor het clubblad van een sportvereniging. En zo komt er wel meer schrijfwerk op mijn pad.

Om mezelf wat meer professioneel te laten zijn, heb ik een cursus (thuis) gedaan voor copywriter. Handig voor mijn werk. En wat nu zo leuk was: ik mocht gratis een extra cursus uitzoeken. Deze week rondde ik mijn cursus af en mocht ik dus een volgende cursus uitzoeken.

Hmm, dat was wel even leuk om te kiezen. Ik besloot toch weer lekker op het schrijfvlak iets te kiezen. Een kinderverhalencursus heb ik jaren geleden al gedaan, dus leek het me wel leuk om nu iets heel anders te doen. Ik ga scenarioschrijver doen. Vandaag was de cursus voor mij online te bekijken en te downloaden. Nou, het schrijversbloed begon weer meteen te stromen. Wat een leuke! Toch stiekem veel leuker dan die van de copywriter (hoewel ik daar natuurlijk wel meer mee kan voor mijn werk...)

Ik hoop jullie op de  hoogte te houden van mijn nieuwe schrijfavontuur!
En weet je wat nou zo vervelend is: ik moet nu verplicht films gaan kijken...dat is balen 😉

Ik kan het niet laten......

Het is al even geleden dat ik hier geschreven heb. In de tussentijd heb ik wel geschreven aan verhalen, voor de redactie van een vereniging, krantenartikelen, teksten in opdracht.....

Maar ook heb ik me afgevraagd of ik niet beter gewoon kan blijven bloggen, korte verhalen schrijven in plaats van een boek .....

En toch...toch kan ik het niet laten. Toch blijft die droom bestaan. Maar vooral: de verhalen blijven komen in mijn hoofd en ja, daar wil ik gewoon iets mee!

Dus ja: ik ga er toch maar weer voor. Wel dat boek, wel dat boek! Herkennen jullie dat? Twijfel of het echt ooit zal lukken, maar het toch niet kunnen laten?

Dus zet ik het volgende nummer maar weer op en knoop de tekst even goed in mijn oren ;-)

Een jaar bijna voorbij: hoe staat het met mijn boek?

Tja, het is hier vaak akelig stil, ik weet het. Ik heb het al meer gezegd: doordat ik nu werk gevonden heb door te schrijven in opdracht (voor internet) , schiet het creatief schrijven er  nogal bij in. Als ik dan 's avonds zit, pak  ik liever mijn breipennen of een kleurpotloodje...of een boek. Maar ja: het blijft wel kriebelen. Soms waag ik toch een paar woordjes, maar er echt tegenaan gaan, lukt niet echt. Ik heb me al regelmatig afgevraagd of ik die droom dan maar moet opgeven. Maar dat antwoord is simpel: daarvoor kriebelt het teveel!

Toch is mijn goede voornemen niet helemaal mislukt. Ik ben nog steeds van plan om dit verhaal tot een goed einde te brengen. Het mag misschien niet opschieten: ik fladder in ieder geval een stuk minder van verhaal naar verhaal.

Het duurt nog een paar weekjes, toch denk ik dat het voornemen van dit jaar gezellig doorschuift naar 2016....

Hoe het nu met mijn verhaal zelf gaat? Het verhaal is ongeveer duidelijk, voor zover je zoiets kan zeggen aan het begin van je schrijfproces, want gaandeweg verandert het vast nog! Maar eigenlijk is dat juist een mooi avontuur. Het verhaal zelf hangt nu ergens in hoofdstuk drie (schaam...schaam...), maar de komende weken staat het tekstschrijven op een lager pitje ivm de feestdagen, dus wie weet heb ik dan in de avond weer meer fut in schrijven!

En lezen over schrijven doe ik nog altijd. Waarbij vooral het blad Schrijven favoriet is. De online versie is ook interessant! Dat is schrijvenonline. Maar ook boekschrijven vind ik leuk om te lezen.

afb. morguefile.com

Heb jij nog een leuke site over schrijven?

Vakantie is weer voorbij...schrijven, kreng!

Zo, dat is dus weer de vakantie. Voorbij het luieren, het heerlijk "niet op de tijd hoeven letten"....en ik had mezelf de laatste paar weken de vrijheid gegeven om geen teksten te hoeven schrijven...

Maar deze week zijn de twee jongsten weer begonnen. En probeer ik ook weer aan het schrijven te slaan. Teksten schrijven voor het financiële verhaal en ook het creatieve schrijven begint weer te kriebelen....

Die teksten schrijven gaat zo simpel nog niet, want blijkbaar moeten ook de opdrachtgevers nog van vakantie terug komen ;-) Binnenkort zal ook het redactiewerk van de sportvereniging wel weer beginnen.

Maar goed, ik hoop zo weer wat meer tijd te hebben om ook hier zo af en toe wat van me te laten horen!

Hebben jullie een fijne vakantie gehad?

Als je personage voorbij loopt.....

Gistermiddag in het zwembad. Als ik op het veld ga zitten, zie ik haar: het kleine meisje uit mijn verhaal....Nou ja, oké, dat was ze uiteraard niet. Maar ik had wel meteen: ja, zo moet ze zijn.
Een klein vrouwtje, nog meer baby dan kind. Rode haartjes, beetje slag erin.

Ik had graag een fotootje willen maken. Maar dat vind ik ook weer zo raar....en om nou naar die vader te lopen met de vraag: mag ik een foto maken van uw dochtertje? Neuh....dat zie ik mezelf ook weer niet doen.

Tuurlijk gebeurt het wel vaker dat mensen voorbij lopen en ik denk dat hij of zij op mijn personage lijkt of juist andersom: een persoon geeft me ideeën voor een rolletje in mijn boek.

Hebben jullie dat ook weleens? Bij fotootjes op internet of in een blad kan je er nog voor kiezen om deze uit te knippen/af te laten drukken, maar wat doe je als het in het echt gebeurt?
Ik niet zoveel meer dan de beelden goed in me opnemen..

Een ander vrouwjte, van morguefile.com afgeplukt....

En wat doen jullie?

Tien tips om niet te stoppen met schrijven....hé, die zijn voor mij!

afb. morguefile.com

Per mail kreeg ik tien tips voor mijn kiezen van David Mulder over het blijven schrijven.
De laatste tip is grappig....maar die schrap ik maar even ;-)

Maar de meesten zijn zeker goed. (en bekend).
Punt 1 heb ik al gedaan: hier dus!
Veel van de andere punten poog ik al te doen, maar puntje twee is nog niet echt mijn ding...dus hé, dat ga ik maar eens proberen dan! Word ik alvast niet slechter van ;-)

Nu schrijf ik wel elke dag, vaak als tekstschrijver op freelancebasis....lekker vrij in je tijd, maar dat geeft eigenlijk ook een probleem. Want doordat er geen echte vaste tijden voor staan, gaan er zo vaak andere dingen even eerst...zucht.

Morgen heb ik een lange dag voor mezelf: de jongsten zijn op schoolreis, dus ik heb geen kindjes tussen de middag die ik op moet halen en wegbrengen enzo.....

Misschien dat ik dan maar weer eens stiekem een uurtje ga sfeertje proeven....Hou jullie op de hoogte!

Zelf ook de tips zien? Zoals je misschien al had ontdekt: dat kan dus bij boekschrijven.nl

En dan barst je opeens van de inspiratie....maar waar haal je dan de tijd vandaan?

Ik weet niet eens waar het nu opeens vandaan komt, maar ik wil de laatste dagen weer lekker schrijven...ik heb heerlijk veel ideeën voor mijn verhaal. Alleen dan volgt een praktisch probleem: tijd!

Waar haal je dan de tijd vandaan als je al vol zit met verplichtingen? Freelancewerk mag dan misschien niet aan tijden vast zitten, maar het moet wél gebeuren.....en dan nog alle huiselijke beslommeringen en schoolverplichtingen e.d. erbij.

Dus is het vooral 's avonds een uurtje schrijven als de mannen op bed liggen. Maar eigenlijk zou ik veel méér willen schrijven.....Soms snoep ik weleens een kwartiertje extra terwijl ik aan de koffie zit, ofzo. Maar vaak schiet dat ook niet op.
Dus eh...sorry...mijn blogje wordt niet veel langer: ik ga even schrijven! ;-)

Hoe doen jullie dat? Wanneer komen jullie aan schrijven toe?

O ja: update wat  betreft mijn verhaal/boek. Ik ben bijna klaar met hoofdstuk twee!

afb. morguefile.com

Inspiratie halen uit andere boeken....mag dat?

Ik las pas in de krant dat muziek soms teveel op andere muziek lijkt en dat mag niet......als je dan hoort om welke liederen het gaat vind ik dat erg ver gezocht. Volgens mij kunnen de artiesten dan ondertussen wel gaan stoppen, want alles lijkt wel op de één of andere manier op iets wat eerder gepubliceerd is.

Zo is het natuurlijk ook met boeken. Veel is al geschreven..dus wanneer spreek je nou van "jatten"in dit geval?

Ik heb weleens een idee voor een verhaal en ben dan stomverbaasd dat ik een soort gelijk verhaal opeens zit te lezen...hebben jullie dat ook weleens? Het gaat dan om boeken die ik nog helemaal niet kon. Dus kan ik het toch echt niet daarvan hebben.

Natuurlijk mag jatten niet. Maar inspiratie opdoen is toch iets heel anders. Je leest soms boeken die jou weer de inspiratie geven om verder te gaan met schrijven.
Onnodig te zeggen dat ik het ook niet leuk zou vinden als mijn verhalen gekopieerd zouden worden.....

Maar als ik dan dat artikel over de muziek herinner..dan vraag ik me wel af hoe lang het nog duurt voor schrijvers elkaar van plagiaat gaan beschuldigen. Gebeurt een enkele keer al, natuurlijk. Ik herinner me van jaren geleden dat meneer Brown ook beschuldigt werd. Maar sommige onderwerpen zijn zo simpel te bedenken....dus hoe kan je zoiets nou ooit beoordelen? Wanneer is iets plagiaat of gewoon stom toeval?

Zomaar een overdenkinkje....barst los: wat vinden jullie?

Weer in het verhaal gedoken

Om weer een beetje het verhaal voor mezelf te laten "leven"ben ik deze week gewoon maar weer eens gaan zitten om te gaan schrijven. Gewoon even doen en niet al te moeilijk doen ;-)

Het verhaal zit weer in mijn hoofd. Ik heb weer ideeën genoeg en nu maar op zoek naar momenten dat schrijven ook gaat lukken.....oké, die tijd kan je ook maken. Maar toch zijn er ook nog dingen waar je echt niet onderuit komt...

Ik bedacht me vandaag, naar aanleiding van een boek uit de bieb, dat schrijfstijl misschien nog wel belangrijker is dan het verhaal op zich....
Met regelmaat lees ik boeken waarvan ik me achteraf afvraag wat er nou zo bijzonder aan was. En toch kon ik het boek niet wegleggen. Antwoord is vrij simpel: door de stijl van het verhaal word je erin gezogen. Daar tegenover staan ijzersterke verhalen war niet doorheen te komen is....
Vraag blijft dan natuurlijk: wat vind je als schrijver dan belangrijker? Tja....allebei is natuurlijk de beste optie! :-)

Een oud huis komt ook voor in mijn verhaal....
(afb. morguefile.com)

Mijn nederige excuses....

afb. Morguefile.com

Tja...wat zal ik zeggen. Het kwam er gewoon niet van. Niet van mijn blog, maar eigenlijk ook niet van schrijven. Teveel andere dingen die toch echt moesten gebeuren en nog meer....

Mijn nederige excuses dus voor het niet reageren op reacties en voor het niet bijhouden van mijn schrijfvorderingen (die er dus simpelweg ook niet waren... schaam)

Dus...eh...we gaan het dan maar weer proberen...

Stand van zaken: ik ben ergens halverwege hoofdstuk 1..pas. Maar ik heb wel een aardig uitgewerkt plan qua verhaal, karakters in mijn hoofd en op papier én een moodboard om te raadplegen ;-)

Ik hoop ...o nee.... ik zal volgende week weer een up-to-date-tje schrijven. Ik hoop dat jullie toch nog meelezen....

Boeken die niet weg te leggen zijn!

.

Ik heb het niet vaak...maar áls ik het heb: verslingerd zijn aan een boek en ieder momentje die je (stiekem) pakken kan: lezen!

Het boek is nu uit (snif) en ja, ik wil méér.
Het gaat om het boek Later van Rosamund Lupton. Ik had ooit een preview gelezen van Zusje, maar helaas is het exemplaar iedere keer weg bij de bieb. Maar ik zag wel het boek Later van dezelfde schrijver staan. Wauw....

Wat een verhaal. En wat een hoop mogelijkheden voor wie de dader zou zijn. Uiteindelijk is het natuurlijk precies diegene die je echt niet verwacht. En wat een heerlijke vertelstijl.

Nu ga ik er toch maar aan denken om Zusje dan maar aan te schaffen......

Liebster Award ontvangen.....

Van Isabella ontving ik de Liebster Award. Nu heb ik die al weleens op mijn andere blogs ontvangen...maar één in het engels is weer eens iets anders ;-)
De vragen zal ik beantwoorden, maar opnieuw meedoen aan blogs nomineren zie ik even niet zo zitten...om de simpele reden dat de vorige keren eigenlijk iedereen er voor bedankt.....en ik ondertussen niet meer weet wie ik dan wél kan vragen!

The questions: 

1. What is your favorite beauty product ever?

Tja, nu val ik door de mand: ik heb helemaal niks met beauty products....

2. In which country would you like to live in 10 year from now?

Uhm...ik graag in een mooi winters land, manlief houdt meer van de zon. Dus misschien is noord-Italië dan wel iets? Maar wel met m'n kinderen erbij dan ;-)

3. Is their something from your past you would like to change?

Mijn moeder is al jong overleden. Haar als oma voor mijn kinderen mee mogen maken zou een mooie zijn....

4. Do you have any addictions right now?

Ik ben heel saai: ik rook niet, ik drink niet....eh, ik snoep graag, dat dan weer wel

5. Which of the 4 seasons suits you the best?

Winter, maar dan een echte met sneeuw! 

6. What is your dream career?

Dat mag duidelijk zijn: schrijfster zijn

7. If you could be any celebrity for one day, who would it be?

Een musicalster. Maar ik heb niet echt één iemand

8. Cat or dog?

Allebei leuk....maar als ik dan moet kiezen: de kat. Heerlijk onafhankelijk

9. What quality do you appreciate the most in people?

Naast het geijkte van betrouwbaarheid bla, bla, bla:creativiteit! 

10. What is the sweetest thing someone has ever done for you? 

Tja, als moeder kies ik dan toch voor de onverwachte lieve uitspraakjes van mijn mannen

11. Describe what your blog is about and why?

Schrijven! Gewoon omdat het leuk is....

Mijn verhaal: stukje twee

Steegje in Leiden

Deze week natuurlijk geschreven aan mijn verhaal. Ik wilde graag een bezoekje brengen aan Leiden, om sfeertje te proeven, maar dat ging helaas niet lukken. Dus bij deze dan nog  maar een stukje...het eerste stukje kan je hier lezen!

Er zal toch niks gebeurd zijn? De schrik slaat me even om mijn hart maar ik spreek mezelf streng toe. Weet je nog: niet altijd gelijk uitgaan van het ergste!

Ik zak neer op mijn bed. Voor even. Dan sta ik weer op. Te rusteloos om te blijven liggen. Waar blijft hij nou toch?

“Wieke?” De stem achter de deur laat me schrikken. Even weet ik niet wat ik nu moet doen. Maar dat maakt niks uit. De deur opent toch wel….privacy is hier niet echt aanwezig. Helaas.

‘Je bent er dus nog.” Max, de verpleger, staat voor me. Met zijn vriendelijke grijns en doordringende ogen. Maar dat geeft niet. Niet bij Max, die overduidelijk hart heeft voor zijn “schaapjes”, zoals hij ons altijd lachend noemt. Patiënten, bewoners, cliënten, we krijgen van alles over ons heen. Maar ‘schaapjes’ klinkt een stuk leuker, niet waar?

“Je zou toch weggaan?”

Ik knik. En zucht. Max ziet het. Max wel, die ziet alles.

“Gaat het niet door?”

Ik haal mijn schouders op. Waarom spreekt hij de woorden uit waar ik bang voor ben?

“Kom gezellig even beneden wat drinken dan!” Hij houdt uitnodigend de deur open. Waarom zou ik?

Maar Max staat erop.

“Kom nou maar. Hier staan wachten schiet je niks mee op. En anders zit jij hier alleen en ik alleen beneden.”Bij de laatste woorden zet hij een zielig stemmetje op. Ik kan er niks aan doen. Ik lach. Zoals Max me altijd laat lachen. Max wel….

Met enige tegenzin loop ik mee. Ik neem wel mijn jas en tas mee, zodat ik meteen met mijn broer mee kan als hij toch nog komt.

De trap, vlakbij mijn kamer, komt direct uit in het woongedeelte van onze groep. Normaal een grote huiskamer vol met koffie slurpende mensen…Liters koffie gaan er hier door. Maar ja, wat moet je anders doen? Drank is verboden, roken ook (binnen tenminste) en al die bakken thee komen na een uurtje ook je neus wel weer uit.

Max loopt direct naar de koffiepot en schenkt ons in. Hij zit inderdaad alleen, zie ik.

“Is echt iedereen weg?’ vraag ik zacht. Max knikt. Zijn observerende ogen onderzoeken mijn gezicht. Op zoek naar mijn emoties. Maar ik weiger. Ik weiger om mijn verlatenheid te laten zien. Zelfs aan Max. Dit keer gaat het ook hem niks aan. Maar ja, Max zou Max niet zijn als hij zich niet laat afschepen. Hij gaat zitten en trekt de stoel naast hem naar achteren. Hij weet dat ik beter praat als ik hem niet aan hoef te kijken.

“Het is Kerst , Wiek.” Waarom klinkt zelfs zijn stem zo kwetsbaar?

“Dus?”

Zijn zucht klinkt. Zacht maar in deze ongewone stilte absoluut hoorbaar.

“Dat zijn familiedagen….”

Ik schrik van zijn stem. Voelt hij zich nu rot voor of om mij? Of is hij boos omdat hij, door mij, niet bij zijn familie kan zijn?

“Sorry dat ik er nog ben…”aarzel ik.

Mijn boek: wat heb ik uitgespookt deze week....

Op pinterest heb ik een moodboard gemaakt voor mijn verhaal. Ik kwam zelfs nog op nieuwe ideeën.....waar pinterest al niet goed voor is! Meekijken? Mag hoor: hier is hij te vinden

Leiden, waar het verhaal o.a. afspeelt

De uitwerking van het verhaal zit nog vooral in mijn brein te sluimeren. Omdat ik steeds mooiere plannen krijg om het verhaal spannend te krijgen, "durf" ik nog niet teveel vast te leggen. Ik denk nog even lekker door...Kan uiteraard ook als het wel op papier staat. Maar zover ben ik dus nog even niet gekomen....

Tot ik op het idee kwam om eens te gaan brainstormen met mezelf .....Ik schreef de hoofdpersonen op en gaf met pijltjes en wolkjes relaties, feiten, handelingen e.d. aan.

Wauw, wat werkt dat super. Ik kwam zo op nog meer ideeën, conclusies, combinaties enz, enz.
Hé, zo ga ik ieder hoofdstuk maar eens uitwerken.......

Mijn verhaal: hier een klein stukje

Deze week heb ik geschreven en wat "mood"verzamelt op pinterest.
De personages Wieke, haar broer Hans en verpleger Max heb ik enigszins in mijn hoofd zitten.
Hierbij mijn voorlopige begin van mijn "boek". Dus lees maar even mee:

afb. Morguefile

De stilte is mijn vriend niet. Nooit geweest ook, trouwens. Hoewel lawaai me soms het toilet in jaagt om even tot rust te komen. Dat dan weer wel. Maar stilte, echte stilte, die maakt me gek. Al heb ik nooit begrepen waarom. Ik loop heen en weer in mijn kleine kamertje. Wanneer komt hij nou? Ik word echt gek van die stilte hier in dit gekkenhuis. Blijkbaar zijn alle bewoners inmiddels vertrokken naar hun families en ben ik alleen over gebleven. Familie…laat me niet lachen! Familie is om door verlaten te worden….dat is mijn ervaring! Voor zeker de honderdste keer kijk ik uit het raam die uitzicht biedt op het oude statige gebouw. Het gebouw waar ooit het gesticht in huisde. Inmiddels omgedoopt tot psychiatrisch kliniek. Wat misschien een stukje vriendelijker klinkt maar als mensen weten dat je hier woont ben je al afgeschreven. Dan deug je niet, dan ben je gek!

Gelukkig biedt mijn raam ook uitzicht op het laantje waarover de bezoekers naar het tehuis toe komen rijden. De nieuwe aanbouw, waarin tegenwoordig de bewoners hun leefruimte hebben, is aan de oude inrichting gebouwd. Eerlijk gezegd vind ik het geen gezicht. Een oud, wit, statig gebouw met een modern hoekerig aanhangsel….Komt hij nou al?

Maar het laantje blijft leeg. Geen auto’s van bezoekers, geen bewoners die een wandelingetje maken. Wat een leegte, wat een stilte….

Ik kijk naar mijn klokje. Het tikt langzaam verder. Het zachte getik is in deze stilte akelig duidelijk aanwezig en tegelijkertijd het enige wat ik hoor. Hij had hier allang  moeten zijn….mijn broer. De enige die nog naar me omkijkt. Ik vraag me af waarom hij niet komt. Hij zal toch wel komen? Dat had hij immers beloofd! Misschien is er iets tussen gekomen? Ik schud mijn hoofd. Dat had hij me echt wel laten weten! Voor de zekerheid pak ik mijn mobieltje. Maar ik zie niks. Geen knipperend lichtje dat er een berichtje is. Geen envelopje boven in het schermpje. Ik check toch nog maar even extra de berichten met zijn naam. Maar de nieuwste is van twee dagen geleden waarin hij me vertelt dat hij me ophaalt….

Boeken van vroeger

afb. geplukt van boekenvanvroeger.nl

Vandaag een overleg gehad op school met mijn bieb-collega's. Discussies over welke boeken wel of niet in de bieb op school thuis horen. En uiteraard ook waarom dan eventueel niet....
Het gaat dan uiteraard om de boeken van nu.

Populaire boeken zijn vooral Geronimo Stilton, leven van een looser, dagboek van een muts....

In de ban van het kinderboek thuis nog eens gaan snuffelen op internet naar kinderboeken. En toen kwam ik deze site tegen. Even een keer geen boeken van nu, maar juist van vroeger! Wat leuk! Ik herken er zeker het één en ander. Zo had ik alle Rozemarijntjes, bijna alle Jip en Janneke's en o, ja, mijn favoriete boek Lawines razen heb ik nu in bezit......Uit de schoolbieb, na sanering. Dezeelfde schoolbieb als waar ik op school gezeten heb. Zou het echt nog hetzelfde exemplaar zijn?

Wat lazen jullie vroeger?

Welke stijl spreekt me aan?

Eén van de grote vragen die ik mezelf regelmatig stel is: welk genre spreekt je nou het meeste aan? En dan kom ik toch wel uit op boeken die ik wel graag lees, maar vooral ook graag schrijf. Alleen: het zijn wel altijd emotionele toestanden en soms denk ik weleens: waarom zo zwaar?

En dan zijn we dus weer in dubio. Moet ik niet voor iets luchtigers gaan? Een gezellige chicklit, een kinderboek, een.....maar ik merk dat het passionele schrijven dan toch anders is.

Dus: waar gaan we dan voor? Voor de passie of het luchtige? Hm, lastig. Hoewel: eigenlijk geef ik het antwoord zelf natuurlijk al. Daar waar je passie ligt, gaat je veel beter af! Ja toch?


Mijn idee voor het verhaal wat het nu echt moet gaan worden is dan ook wel bekend. Een moodboard had ik al (nog even privé) en de eerste pagina's zijn allang geschreven de laatste weken....

Dus welkom bij het verhaal van Wieke.
Het verhaal speelt zich vooral af in Leiden en omgeving. Wieke en Hans (broer en zus) zijn de hoofdpersonen, waarbij Wieke is opgenomen wegens een angststoornis (denk ik) en Hans spoorloos verdwenen is.

Het verhaal hoop ik te schrijven als een psychologische thriller (dat lijkt me de beste omschrijving)

Mijn vorderingen zal ik hier weer bij houden!

Toch even een berichtje...

Het is nu twee weken geleden dat ik jullie op de hoogte heb gehouden van mijn schrijfvorderingen. Waarom ik vorige week af liet weten? Omdat er simpelweg niks te melden viel....

De beslissing is nu toch maar genomen: ik ga veranderen van verhaal. Ja, ik weet het, het was niet de opzet. Maar: ik heb allang door dat hier mijn "schrijfpassie" niet ligt. Schrijven wordt zo een moeten en geen willen meer. En dat was mijn opzet dus echt niet!

Dus ga ik het over een andere boeg gooien. Komende week ga ik eerst bedenken waar wel mijn schrijfpassie ligt....eigenlijk stom: dat weet ik allang....Maar dan vooral ook gericht op het verhaal zelf.
Dus niet alleen genre, schrijfstijl e.d. maar ook welk onderwerp/verhaal mij zo kan boeien dat ik er voorlopig wel mee bezig wil en kan zijn. En ik ook elke dag er even voor vrij wil maken!

Een afknapper: nee, eigenlijk niet. Toegeven dat iets niet werkt, zie ik niet als falen. Eigenwijs erin blijven hangen en daardoor je plezier in je hobby verliezen vind ik een stuk dommer!

afb. Morguefile.com

De vorderingen

Deze week wel weer een stukje geschreven aan mijn boek. Hoofdstuk twee is dus in wording. Ik heb nog wel een stukje bij hoofdstuk 1 geplakt, omdat ik me realiseerde dat het meer bij hoofdstuk 1 paste, dan in een nieuw hoofdstuk.
Daarnaast me ook weer even over de hoofdpersonen gebogen of ze wel helemaal de rol hebben die bij ze past ;-)
Verder ben ik vooral aan het schrijven geweest voor betaalde teksten....en dat loopt lekker!