Hinder in spits van kapotte trein Schiphol

Hier mijn tweede kraaltje. Het originele stukje vindt je hier.

Ik moest vanavond mijn zus ophalen van Schiphol. Natuurlijk precies in de spits...dus besloot ik op tijd weg te gaan. Van mijn huis naar de snelweg liep het lekker. Het enige minpuntje was de zon die precies in mijn gezicht scheen. Maar goed, een zonnebril doet wonderen! Met de muziek hard aan hobbelde ik lekker door. Maar toen arriveerde ik bij de snelweg. Ik reed de A4 nog zonder problemen op. Ik wilde al bijna positief worden en gaan denken dat ik veel te vroeg zou zijn (en dus nog even lekker langs de Burgerking zou kunnen....) toen de auto's voor me langzamer begonnen te rijden. Vreemd dat de auto's spontaan langzamer gingen rijden terwijl het helemaal niet vol was op de weg. Dus begon ik te knipperen naar links en wilde al gaan inhalen, toen de matrixborden me duidelijk maakten 50 te gaan rijden! Vijftig? Op een snelweg die misschien niet leeg, maar ook zeker niet vol was? Nijdig bleef ik op mijn rijstrook, want ik moest toch zo weer rechts er vanaf, bedacht ik me. Tja....dat dacht ik!
Niet eens zo heel ver voor me zag ik de verkeerstoren van Schiphol al. Het was zeker niet ver meer! Mijn trek in een lekkere cheeseburger woedde nog steeds ergens rond maar ik begreep dat ik nog maar een klein stukje hoefde. En ik zou er dus in ieder geval op tijd zijn!
Der matrixborden leken zenuwachtig te worden. Ze gaven een steeds lagere snelheid aan. En het ergste was nog wel dat alle chauffeurs opeens erg heilig geworden waren. Er zat niks anders op dan ook me aan te passen. In een slakkengangetje kroop ik verder over de A4. Onder het brugrestaurant door. (Slik, ook hier is een Burgerking...). Ik zag afslag Aalsmeer. Ja...bijna kon ik er dan af!!
En zomaar vanuit het niets (nou ja...ik had blijkbaar even niet goed opgelet, ofzo) stond er een groot geel geval over de weg! Er was nog 1 baan open, waar alle auto's dus door moesten....voor zolang het nog duurde, want de politie was al druk bezig met afzettingen.
Wat een grote vrachtwagen, dacht ik nog. Maar vrachtwagen, wat heb je toch veel deuren....maar vrachtwagen, wat heb je veel ramen! Ramen? In een vrachtwagen? Ik zette mijn zonnebril af om de hele boel eens beter te kunnen zien. Onderhand was ik stil komen te staan, dus dat ging lekker relaxed (grr). Ai, toen zag ik pas echt wat er stond! Een kapotte trein! Zomaar...midden op "mijn "A4!
En toen stond ik dus vast. Politie besloot niemand er meer door te laten. Langzaam besefte ik dat ik nooit, maar dan ook echt nooit op tijd aanwezig zou zijn! Hulptroepen arriveerden, mensen uit de trein werden met bussen vervoerd, helikopters cirkelden rond om opnames te maken van de puinhopen op de snelweg....(want de file was al snel opgelopen tot een kilometertje of dertig). Iedereen was druk bezig, maar niemand kwam met de oplossing voor ons arme automobilisten. Ik kon die overheidsknakkers haast horen denken: "Dan had je maar het ov moeten nemen...." Er gingen uren voorbij....

Toen mijn zus belde met de vraag waar ik bleef kon ik maar 1 ding bedenken: "Sorry schat, neem maar even de trein!"

Mijn eerste "krantenverhaaltje" : Mijn kraaltje!

Zoals gisteren al geblogd, las ik ooit een wedstrijd over iets schrijven n.a.v. een krantenbericht. En dan niet over het gebeuren schrijven, maar een eigen fictief verhaal. Het krantenartikel dient dus eigenlijk alleen als inspiratie voor....
Het lijkt me dus leuk om dit hier te gaan doen. Een verhaaltje, grappig/spannend/ontroerend/of wat dan ook, ontstaan door een krantenknipsel. Een kraaltje leek me wel een leuke benaming....

Dus bij deze mijn eerste.....

Het krantenartikel:

Wandelaars al twee jaar weg kwijt op langeafstandspad

Lees hem hier.

Mijn kraaltje:

Verdwaald....

Samen zouden ze gaan wandelen. En niet zo maar wandelen...nee, ze zouden het Noaberpad gaan bewonderen. Een heerlijk lange wandelvakantie na hun prachtige bruiloft. Een eitje zou het zijn voor ervaren wandelaars als zij waren. Ze gingen immers iedere zomer de bergen in. Nou, wat stelt zo'n pad hier dan nog voor? Geen noemenswaardige stijgers, geen enge smalle paadjes langs ravijnen...welnee, dit zou vooral een ontspannen weekje worden. 

Maar o, wat hadden ze zich vergist. Het gebeurde vlakbij Ter Apel. Het pad voerde door het bos. Het weer werkte heerlijk mee. En vol goede moed ging het tweetal verder waar ze waren gebleven die avond ervoor. Ze hadden een heerlijke nacht gehad in een klein hotelletje. Waar de muren bedekt waren met bloemetjesbehang en de vrouw des huizes persoonlijk je kwam wekken!

"Hoe ver gaan we lopen vandaag?" Tamira vroeg het achteloos, terwijl ze haar rugzak wat strakker aansnoerde. 
"Laten we het vandaag maar simpel houden. Kilometertje of dertig doen?" Hans keek nog eens op de kaart. Onzin eigenlijk, zo'n kaart. Wie had dat nou nodig in zo'n overbewegwijzerd land als Nederland? Kijk, midden in de bergen had je hem wel nodig. En het liefst ook een kompas voor het geval dat...
Tamira ging akkoord. Het zonnetje scheen lekker en alles leek goed te gaan.
In het bos kropen de zonnestralen door de takken heen, wat mooie plaatjes opleverden. Tamira was dan ook vooral bezig met haar fotocamera. Hans kuierde rustig verder. Meer in de ban van zijn mobiel dan van wat er om hem heen gebeurde....Opeens betrok de lucht. Alles werd donkerder. 
"Ó jé, was er regen voorspeld?" De jonge vrouw keek haar kersverse echtgenoot aan.
"Eh....eh...wat zeg je, liefje?"
"Zit dan niet in dat ding!" Maar voor ze bozer kon worden vielen de eerste druppels..en het duurde niet lang of de eerste flitsen weerkaatsten in het bos.
Tamira gilde. Ze was niet snel bang. Maar wel voor onweer in het bos! Hans trok haar mee. Weg van de open plek waar zij juist naar toe holde...
Bibberend van angst verdween ze in zijn armen. Ze konden net zo goed hier blijven staan, want overal waren bomen....overal kon de bliksem inslaan....overal zouden ze nat worden. Er was nergens een plekje te ontdekken waar ze zouden kunnen schuilen.

De onweersbui trok langzaam over. Het stel, doorweekt en koud geworden, besloten bibberend de weg uit het bos zo snel mogelijk af te leggen en op zoek te gaan naar een onderkomen...dan maar geen dertig kilometer. Maar nergens was meer de juiste weg te vinden...

Tamira werd boos op Hans. "Jij zou toch de route bijhouden, zodat ik foto's kon maken! Je zat weer alleen maar in die mobiel van je!"
Hans kleurde rood maar protesteerde toch: "Ik heb echt wel opgelet hoor! Trouwens: hoe groot kan het hier nou helemaal zijn?"
Maar daar vergistte hij zich behoorlijk in....
Twee jaar later stond het in de krant: 

WANDELAARS AL TWEE JAAR WEG KWIJT OP LANGEAFSTANDSPAD!

Ze was de wanhoop nabij. Haar voeten begonnen iedere stap die ze zette af te snauwen...ze deden zo'n zeer. Haar zolen waren versleten, haar broek hing als een vodje om haar dunnen beentjes.

Met haar partner stond het er niet veel beter voor. Hij had het allang opgegeven om op schoenen te lopen. Zijn voeten waren ondertussen zo gehard, dat het zelfs mogelijk werd om over kleine steentjes te lopen. Zijn baard was ondertussen uitgegroeid tot een formaat waar Sinterklaas jaloers op zou zijn. En dat voor een keurige, glad geschoren vertegenwoordiger die hij eigenlijk was.

Boswachter van Velzen kreeg de schrik van zijn leven toen hij het tweetal vond..........