Prima tips in je mailbox

Soms snuffel ik wat rond op internet naar inspiratie, naar tips, misschien een leuke schrijfwedstrijd...en toen kwam ik opeens op de site Zinnazin. De mevrouw hier noemt zichzelf schrijfcoach. Ze biedt haar diensten aan om jou beter te laten schrijven (en ja, daar hangt een prijskaartje aan, logisch  natuurlijk). Of dat het geld waard is, kan ik natuurlijk niet beoordelen. Daar waag ik me dus ook maar niet aan.
Maar eerlijk is eerlijk: ik heb me wel geabonneerd op haar wekelijkse schrijflessen. En tja....daar zitten prachtige tips tussen.
Dus daarom toch maar even de tip voor medeschrijfsters: ga eens naar zinnazin en meld je ook aan als je wekelijks een goede tip/inspiratie wel ziet zitten! (en ja, dat is gratis!)

Acteren is goed voor een schrijver, dus....

Volgens mij was het bij boekschrijven.nl (of schrijvenonline.nl, dat zou ook nog kunnen)dat ik een keer een artikel las over acteren. Door zelf te acteren leer je jezelf in te leven in een personage wat jouw personen in je boek natuurlijk ten goede komt.....
Tja, zit wat in natuurlijk.
Hoewel het hier helemaal niks mee te maken heeft, ga ik dus voor het eerst sinds mijn schooltijd weer op toneel staan...in de kerk dan wel. Maar toch met een echte musical. Bibber....nu ben ik onderhand wel gewend om voor in de kerk een rolletje te spelen tijdens bijv. Kerst of Paasprojecten voor de kinderen maar een hele voorstelling mét tekst en zang is toch wel weer even iets anders...(eng maar ook leuk!)

Dus kom maar op met dat inleven van personages.... :-)

Ik heb hier een schrijfboek liggen waar ik eerlijk gezegd niet doorheen kan komen..maar die dus echt aanraadt om de personages volledig uit te werken voordat je begint te schrijven. Moet eerlijk gezegd bekennen dat ik het toch anders doe. Natuurlijk heb ik een idee over de persoon maar in mijn verhaal groeit hij toch pas echt uit naar een volledige persoonlijkheid. Niet altijd handig, misschien....maar ik zal wel te ongeduldig zijn om alles al zo uit te werken...

Toch heb ik van een verhaal die ik heel graag zou willen schrijven een volledig beeld in mijn hoofd. Alleen is dat beeld niet zo zeer hoe het er in real-life uit zou zien. Ik zie hem alsof het gespeeld wordt als musical....met het soort muziek, technische hoogstandjes e.d.erbij.....

foto van www.kunstbalie.nl

Tja.....moet ik dan toch overstappen naar scenarioschrijven?  ;-)

Wel of geen schrijfschema?

Als je de "geleerden" (schrijfboeken/cursussen) moet geloven kan je het beste een schema maken hoe je boek eruit moet komen zien. Met een onderverdeling in hoofdstukken, duidelijke karakterbeschrijvingen e.d.
Sommige schrijvers, heb ik weleens in interviews gezien, beginnen gewoon met schrijven en laten het verhaal zo groeien. Waar het uitkomt, weten ze zelf ook nog niet....

Voor mezelf ben ik er nog niet echt uit wat nu beter werkt. Soms loop ik vast en dan is zo'n schema wel lekker als houvast...
Maar ik heb ondertussen ook wel door dat "uit de losse pols" werken, zoals ik als kind al deed, met veel meer "passie"gaat. Simpelweg omdat je dan toch zelf niet vast zit aan wat er moet gaan gebeuren. Of misschien kan ik beter zeggen: dan is voor mij het verhaal ook  niet echt spannend meer?
Nou weet ik ook wel dat een schema aangepast kan worden. Niet strak gevolgd hoeft te worden. Maar toch....
Een karakter al voor het schrijven vastleggen. Mwah....in grote lijnen dan , misschien. Maar helemaal vastomlijnd? Neuh, ook zo'n type groeit in je verhaal.
Dus geen schema en gewoon lekker schrijven? Zou kunnen, maar zonder schema kan je veel minder makkelijk al inspelen op wat gaat komen.
En wordt herschrijven waarschijnlijk een nog grotere klus....

afbeelding: http://succesvolle-sollicitatiebrief.nl/

Dus zal ik hier een leuke middenweg in moeten vinden.

Hoe doen jullie dat?

Wat is dat toch met dat schrijven....

Ik was met jongste en een vriendje naar een speelparadijs... de jongens heb ik niet gezien, zo ongeveer.
Naast me zaten mensen die allemaal hun eigen ding deden. Een aantal met laptops....balen, die van mij heeft een batterij die het niet zolang meer uithoudt. Dus leek het me niet echt handig. Maar wat bleek: stopcontacten overal....die gretig werden gebruikt. Mmm, dat weet ik dan ook weer.
Maar ik had wel lekker ouderwets een schrijfblok meegenomen. Ja, er werd wel raar gekeken, geloof ik. Maar man, wat een inspiratie had ik opeens....( dat zelf schrijven werkt eigenlijk veel lekkerder...)

De sfeer klopte, de muziek, de lachende kinderen, en ja, ook het lasergamen (waar ik ook een paar keer aan meedeed). Het verhoogde gigantisch mijn schrijfmood....oké, het was niet het liefdesverhaal wat ik zei te gaan schrijven. Maar spontaan dacht ik aan één van mijn andere ideeën en zoals gezegd: de sfeer klopte zo heerlijk....

Dit is het! dacht ik dan ook. Maar ja, eenmaal thuis is die sfeer weg, zie ik vooral de moeilijke kanten van het verhaal.....en baal ik weer eens als een stekker.....

Uh, iedere dag maar naar het speelparadijs gaan? Haha, ik zie me al gaan. Zoonlief zal het niet erg vinden....maar mijn portemonnee wel!

Het opslaan van je verhaal...

Soms heeft mijn computer kuren....programma's die niet gebruikt worden, worden afgesloten. Dat is iets wat ingesteld is. Maar soms, als ik op wil slaan, zegt het leuke ding spontaan dat het programma niet meer werkt...Terwijl ik dus simpelweg met dát programma bezig was.
Meestal gaat het goed, start hij zelf het programma weer op en kan ik alsnog wél opslaan....
Maar soms dus niet. En ja, dat is balen! Heb je net lekker geschreven en dan is het dus simpelweg foetsie!

Gebeurde net dus ook weer. Gelukkig haalde hij de meeste tekst wel terug. Maar toen ik , na een nieuwe schrijfsessie, weer op opslaan klikte, zag ik een heel raar mapje erbij staan. Even gecheckt.
Wil je weten wat ik vanochtend onder andere geschreven hebt? Nou, volgens mijn computer dit:

ú8¶H¥ `ì
XõKöòúûn DU
A*å )YïÌììăÑÚšl 1iïJÖ/z, '½ÒnV²ÉK~ϲ„Â)a¼ƒ’m ±Ñðúj0Ù H u»T²9bxà<É9X‘
ÀQ¥òÑ
¤×8ãAÈO1 ~ÛëÝqé ‚Ã k 6 <A% ³ç5}Þ*‰` Ë · k®’‰ Œ– I)_:õƒ%ß1 ÔÙœIs Ò
É`ü C]9N°ë{#k¢VEÄWaI _ù¨¸òrai†¢ æ€N_UZBÛ_£…è%¤Dž[S´ +´Ûë?ª#áÆ@ú [Ü.zÒ9Ž>$N{9› êÍ+P9Y ¢†vuÇG D²ì ÃÆoR€”wàͳ¶
ÌIÊŠ~‰‰˜ 8›ïWòZè“"V0}¿˜ûßÀ»„´ù“>þÁŒýuQw H oî·á

Tja, als jij het snapt. Het lijstje is nog veel langer...
Maar goed, het meeste heb ik leesbaar kunnen bewaren! Gelukkig maar!

Ja, zo wil ik het ook....

Ik was deze zomer op zoek naar leesboeken om mee te nemen met vakantie. En daarbij stuitte ik op een serie van Tricia Goyer. Over de Spaanse burgeroorlog. Eerlijk gezegd wist ik daar weinig vanaf. Maar het leek me wel interessant. Het zijn de Spaanse kronieken. Over oorlog, liefde, verraad enz.

Wauw, in één week vakantie , boordevol activiteit , las ik toch bijna twee boeken uit!
Ze schrijft precies zoals ik zou willen. Met gevoel, niet te "verheven" maar in gewone taal. Een boek wat je pakt en lekker leest maar wél met inhoud!

Eenmaal thuis ging het lezen wat minder snel. Maar boek drie schiet ook al aardig op en een boek van dezelfde schrijfster over de tweede wereldoorlog ligt ook al klaar....

Maar ja....leuk dat lezen, nu ook nog eens zelf aan de slag met míjn verhaal. In grote lijnen in mijn hoofd, maar ja, als je gelezen wilt worden zal het toch echt niet alleen in mijn hoofd moeten bestaan....

Dus hoop ik komende week weer te gaan zitten en toch met mijn verhaal aan de slag te gaan. Hou jullie op de hoogte!

Eindelijk mijn droom waarmaken?

Zoals gezegd, ik "droom"al jaren van een boek van mijn hand in de boekwinkel...maar het lukt me nooit om mijn vele ideeën op papier te krijgen. Ik heb geen gebrek aan inspiratie. Ik heb eerder teveel inspiratie. Waardoor mijn huidige projecten blijven liggen omdat ik een nieuw idee véél leuker vind...
Tja, om een lang verhaal kort te maken: ik begin aan van alles, maar er komt niks af. Ja, korte verhalen zo af en toe. Maar niet de echte boek-verhalen. Mappen vol met ideeën, researchwerk e.d. maar daar heb je niks aan als je er vervolgens niet mee doorgaat....
Dus wordt het tijd om er iets aan te gaan doen!
Ik heb me nu serieus voorgenomen om met één idee door te gaan. Om er écht mee aan de slag te gaan en niet ergens halfwas. Om elke dag in ieder geval iets te schrijven van mijn verhaal. Schrijven en niet alleen maar research doen. Schrijven en er even echt de tijd voor te nemen. Schrijven en blijven schrijven....
Of het gaat lukken...tja, dat kan ik je later pas vertellen natuurlijk.
Maar ja, hoe moet ik zoiets nou eens grondig aanpakken. Ik kan moeilijk mijn fantasie een halt toestoppen. Zou niet weten hoe...en dat kan ook niet. Want diezelfde fantasie heb ik toch ook nodig bij het schrijven van het verhaal....
Dus : schop onder mijn kont en dóórgaan!
De goede wil is er....nu nog de uitvoer ervan!
Eén van de stokken achter de deur: mijn blog. Ik wil hier mijn vorderingen bijhouden.
Dus ....we zullen zien!

Hello to my own book..... (?)

Geloven in haar dromen..

Ze was nog klein toen ze al dapper haar woordjes typte op de typemachine van haar vader. Parmantig zat ze aan zijn bureau en voelde zich een hele piet. Soms was het een gevecht met die rare dingen die dan weer bleven hangen, waardoor letters niet of met veel teveel inkt op het papier terecht kwamen. Of dan was het lint weer "op"en moest ze wachten tot vader tijd had om het te vervangen.
Maar de kleine meid gaf niet op. De woorden moesten op papier. Ze wilde schrijven. Schrijven over van alles en nog wat. Een krantje schrijven over de familie, die ze aan alle gezinsleden uitdeelde. En trots zijn als andere mensen het hadden gelezen en erover begonnen....

Eenmaal ouder vond ze een schrijfmaatje op school. Terwijl leerkrachten voor de klas hun verhalen vertelden, vertelden de meiden hun eigen verhalen op hun papier. Opstellen waren geen ramp, maar juist een uitdaging. En in de pauzes lazen de vriendinnen elkaars verhalen...maar school gaat over en het contact verwaterde. Maar de grotere meid gaf niet op. Ze bleef schrijven over jongeren die worstelden met liefdesverdriet en schoolrampen. Maar er was niemand aan wie ze het liet lezen....

Toen het allemaal onrustig werd in haar leven schreef ze schriften vol. Papier was geduldig en de woorden vloeiden makkelijker uit haar pen dan uit haar mond. Opgroeien gaat nu eenmaal niet altijd over rozen....
Maar de jong volwassene gaf niet op. Ze groeide op tot een gelukkige vrouw en bleef stiekem schrijven. Soms over zichzelf maar vooral verhalen over mensen, die worstelden met zich zelf. Maar nee, laten lezen...tja, dat was wel haar droom. Een droom om ooit als schrijfster door het leven te gaan....

Ze belandde in redacties van verenigingen en schreef artikelen, verslagen en wat al niet meer. Ze werd gelezen! En kreeg regelmatig leuke reacties! De vrouw schrijft dus verder.
Niet alleen op papier want ze is teruggekeerd naar het toetsenbord. Er is geen inktlint meer nodig. Geen letters die te overvloedig met inkt rondgestrooid hebben. Geen papier wat blijft hangen. Geen rare doorhalingen meer omdat er toch iets fout geschreven wordt. Het is niet meer nodig om alles tien keer over te typen omdat tien mensen dit verhaal willen lezen. En gelezen worden....ja hoor, dat kan nu lekker anoniem. En dus schrijft ze weer verder, meer en meer. En eens...eens hoopt ze toch echt als schrijfster aangesproken te worden!