De beste wensen

Allemaal hele fijne dagen en een supergoed 2014 toegewenst!

En wie weet wat we komend jaar allemaal zullen schrijven....

Hoe laat ik mezelf meer schrijven....

Door Sinterklaasactiviteiten ging het mij toch niet lukken om naar de writers in residence te gaan....maar ik zag wel dat het vaker gedaan wordt, dus ik ga het in de gaten houden!

Maar hoe graag ik ook schrijven wil...het lukt zo vaak niet!
Altijd zijn er wel weer dingen die toch echt eerst even moeten...
pr-activiteiten voor school, redactiewerk voor de basketbal, dingen regelen voor de brei-actie voor Roemenië, kindernevendienstactiviteiten voorbereiden en zo kan ik nog wel door gaan. Om nog maar te zwijgen over een huis die schreeuwt om aandacht....
En boven alles natuurlijk mijn zorg/aandachttaken voor mijn mannen.

En dus verdwijnt het schrijven weer op een plekje die alleen bezocht kan worden als ik er vaak niet meer de puf voor heb: 's avonds als mijn ogen al dicht vallen en ik echt niet nog fut heb ze open te houden om geschreven woorden te bekijken....
Oké, dit is misschien wat overdreven gesteld  :-)
Maar toch: schrijven op de eerste plek zetten (uiteraard na mijn gezinstaken!)...als de jongens naar school zijn zou dat toch mogelijk moeten zijn. Moet ik de boel omdraaien: niet eerst de vrijwilligersactiviteiten en daarna het schrijven. Maar eerst schrijven! Schrijven als de hoofdtaak zien en daarna pas de verplichtingen richting school enz....

Maar ja, dan moet ik mezelf eerst als schrijver willen zien. Bedoel maar: als ik schrijven als mijn vak kan zien wordt het vanzelf makkelijker het zo'n positie te geven. Dan kan ik zeggen dat het mijn beroep is en dus eerst zal moeten gebeuren....maar zolang ik nog niks gepubliceerd heb, vind ik dat erg hoogmoedig...
Maar als ik het op een derderangspositie blijf zetten....juist, dan wordt dat boek ook nooit wat....

Wat vinden jullie? Mag je jezelf als schrijver betitelen vóór je werkelijk een boek hebt liggen in de winkel?

Stiekem heb ik mezelf voorgenomen om mezelf wel zo te zien om het op die manier een kans te geven...om mezelf aan te sporen er serieus mee aan de slag te gaan...maar het hardop uitspreken dat durf ik dus echt niet...   :-)

Writers in residence

Bij de bieb nam ik afgelopen week een folder mee over de activiteiten die binnenkort op de agenda staan.
En toen viel mijn oog op : writers in residence.
Zoals het er staat begreep ik eerst dat er schrijvers aan het schrijven zijn en dat je dan kan komen kijken ... maar het zou ook kunnen dat je zelf die schrijver bent...
Een dag later stond er een aankondiging in de regiokrant van het A.D. Daar werd het een stuk duidelijker mee: je gaat dus zelf schrijven. Hé....toen begon er toch wel iets te kriebelen.
Dus toen maar op zoek naar info op de site. En jawel, ze zoeken schrijvers om mee te komen schrijven. Leuk.....of eng?????

plaatje gevonden op http://heimbinasfiction.blogspot.nl/2011/01/writers-heaven.html

Na wat googlen begrijp ik dat dit een initiatief ooit was in Amerika maar ook bijvoorbeeld in Amsterdam wordt uitgeoefend. Je komt allerlei van zulke initiatieven tegen in heel veel landen. Er schijnt zelfs een "non-profit organisatie "te bestaan die zo heet. Waarbij schrijvers zich bijvoorbeeld ergens terugtrekken om te schrijven.
De invulling bij de bieb is als volgt:
Een paar keer per jaar neemt een groep schrijvers, onder aanvoering van de Bibliotheek, zijn intrek in een bijzonder gebouw om aldaar te schrijven. Of om geïnspireerd te raken om te schrijven. Werk dat op deze plek ontstaat wordt een paar weken later met elkaar in de bibliotheek besproken, onder leiding van een in Alphen bekende schrijver of journalist.

Geen flauw idee eerlijk gezegd of het iets voor me is. Ze gaan zich "opsluiten" in de streekmuziekschool die volgens mij in een oud gebouw huist. En aan de slag met schrijven in de trant van Charles Dickens.

Het is volgende week zaterdag, dus ik heb nog even om te bedenken wat ik zal doen....want stiekem vind ik het wel een uitdaging!

Boeken bij de digros....

Al heel lang ben ik lid van een overbekende boekenclub. Er word beweerd de goedkoopste te zijn....nou, vergeet dat dus maar rustig! Hoe vaak ik al niet heb gezien dat dat echt niet zo is!

Het spel wat ik voor 5-12 wilde kopen (oké, is geen boek) was daar ruim 10 euro duurder dan de winkel die ik eerst had gezien (!). Maar ook boeken ....let op:

Natuurlijk zitten ze eerst vast aan een vaste boekenprijs, maar daarna geven ze kortingen die op lopen hoe langer je klant bent (tenminste...als je meer dan 1 artikel koopt)

Gisteren kreeg ik de melding dat ik nog niet aan mijn verkoopverplichting had voldaan. En dus zat ik eens te snuffelen op de site. Ik kon het even niet laten om te zien hoeveel het boek hier zou kosten wat ik een week of vier geleden hier bij de digros had gekocht....
Ik heb even hard zitten lachen. Exact hetzelfde boek als welke ik hier heb liggen, paperback, zelfde kaft .....kost bij de club 19,95......ik heb er 1,95 voor betaald!

Hihi, hoezo de goedkoopste???????

Waarom ik dan toch lid blijf? Ach, ik vind het al een feest om de catalogus door te snuffelen...en eerlijk is eerlijk: de leveringen zijn altijd tiptop in orde.Gewoon een kwestie van even controleren op de site of het boek echt niet te duur is voordat je iets koopt. Maar dat doe ik toch altijd al. Ik heb me bij zo'n andere overbekende boekhandel met blauwe poppetjes ook al eens in de vingers gesneden. Of beter gezegd: mijn zoon. Hij betaalde het dubbele voor een spel dan wat het bij Bart Smit kostte....
Dus prijzen vergelijken doe ik met dit soort dingen toch echt wel!

Uit liefde... #5 slot

Het was twee maanden nadat Rowan mij gered had. Op mijn schilderscursus had ik zijn gezicht proberen te schilderen en hem een mooie gele glans gegeven. Mijn man had zich afgevraagd hoe ik op dit idee was gekomen…ik heb het hem niet verteld. Bang voor wat hij ervan zeggen zou. Terwijl het zo mooi was….zo puur….niets verkeerds aan. Het lentezonnetje probeerde haar zachte stralen op de snakkende aarde te laten schijnen. Goed gemutst gooide ik de laatste boodschappen in mijn winkelwagen en betaalde de caissière. Ik zong zacht een liedje terwijl ik naar de uitgang liep. En baalde omdat er weer zo’n dakloze een krantje stond te verkopen bij de uitgang. Ach, natuurlijk gunde ik die mensen ook een beetje geld maar toch vond ik het vervelend als ze weer met hun krantje voor mijn neus stonden te wapperen. Moest dat nou echt weer ?

bron: http://www.refdag.nl

Ik besloot dapper door te lopen en er dit keer niet voor te bezwijken. De man, meestal stonden hier vrouwen, drong niet eens aan bij de mensen voor mij. Hij hielp een vrouwtje met haar winkelwagen. En draaide zich opeens om. Ik bleef aan de grond genageld staan. Ik keek in de ogen, de ogen die ik aan mijn muur had hangen…de ogen die me niet meer loslieten. Die ik zo graag zou willen bedanken!

“Rowan..”fluisterde ik. De man keek me aan, eerst verrast maar daarna duidelijk niet op zijn gemak…

“Ik…”wat moest ik zeggen? Ik had in mijn dromen zo vaak bedacht wat ik zou zeggen als ik hem zou zien…maar mijn woorden bleven hangen in mijn keel of eigenlijk in mijn hoofd…

Hij knikte me toe, nam even mijn hand in zijn eigen ruwe handen…

“Wat fijn om te zien dat het goed met je gaat…”zijn stem klonk opnieuw zacht. Maar dit keer klonk er schaamte in door.

Eigenlijk snapte ik hem wel. Maar hoe kon ik hem duidelijk maken hoe dankbaar ik was. Zonder dat ik hem veroordeelde omdat hij blijkbaar….ik slikte even bij het idee: mijn beschermengel was een zwerver! Híj had bescherming nodig. Opeens wist ik het. Ik kon hem bedanken. Ik kon hem iets geven waar hij wat aan had!

“Ik wil je zo graag bedanken!” Ik zocht onderhand naar de portemonnee in mijn tas. Maar Rowan schudde zijn hoofd.

“Niet doen”, sprak hij zacht: “niet doen!”Ik deed het uit liefde. Liefde voor mijn medemensen…liefde die mij alles al heeft ontnomen…..” en met die woorden liep hij weg. Ik zag nog net hoe een traan over zijn wangen liep. Aan de grond genageld bleef ik staan. Daar liep mijn beschermengel…en ik kon niks doen….

“Dag lieve Rowan”, sprak ik zacht….vast van plan om de daklozen voortaan rijkelijk te bedelen….

“Dag engel, ik hoop dat er ergens ook een engel voor jou rondloopt…” en huilend zocht ik mijn auto op….

Uit liefde #4

“Dat is heel lief van je en zeker niet nodig!” Ze had mijn koffie voor me neergezet en bleef even stil zitten. Wat verwonderd om haar reactie keek ik haar aan. En waar was mijn redder? Zou het haar zoon zijn? Hij leek me daar eigenlijk iets te oud voor….

“Weet je..”sprak ze zacht: “Zoveel hebben we niet gedaan. Eigenlijk hij al helemaal niks…”en met enig verwijt in haar stem knikte ze de kant van haar man op. Maar de boer hoorde het niet. Of wilde het niet horen, misschien.

“Rowan moet je bedanken! Hij heeft je bijna een kilometer gedragen omdat de buren niet thuis waren! Hij heeft je warm gehouden. Is tegen je blijven praten. Hij heeft ervoor gezorgd dat je te drinken kreeg…” Ze zweeg even.

Ik kon me helemaal niet herinneren dat ik zolang in zijn armen had gelegen, dat ik drinken had gehad, dat was toch bij oom Harm? Met een schok realiseerde ik me dat ik dus echt gedronken had en uiteraard niet bij oom Harm! Ik begreep dat de periode die de man, die Rowan, met me door had gebracht nog veel langer en intenser was dan ik me kon herinneren. Vaag begon ik dingen terug te halen ..maar vooral begonnen die ogen weer door mijn hoofd te malen.

“Ik dacht dat …”maar ik zweeg. Hoe kon ik uit leggen dat ik begrepen had dat hij mij naar zijn huis gehaald had.

“Toe maar liefje”, de vrouw lag haar hand even op de mijne.

“Je dacht,”ging ze verder toen ik verward bleef zwijgen: “je dacht dat hij hier woonde, hè?

Ik knikte.

“Waar kan ik hem dan vinden?”

Maar de vrouw schudde haar hoofd.

“ik denk niet dat je hem kan vinden, meisje…ik weet alleen dat hij Rowan heet omdat hij dat melde bij de ambulancebroeders..”

“Maar die stuurden me naar dit adres”, mompelde ik.

“Dat klopt. Rowan wilde niet melden waar hij vandaan kwam….” Ze zweeg opnieuw.

“Ik stond erop om hem naar zijn huis te rijden met mijn auto maar hij weigerde..ik vond het zo erg dat hij weer vertrok. De koude sneeuwstorm in. In die oude kleren van hem! Mijn man draagt nog betere in zijn werk!”Ze schudde zuchtend haar hoofd.

“En weet je..”ging ze verder: “Ik ken iedereen die hier aan het Zuideinde wonen, maar ook aan de polderweggetjes hier omheen. Hij komt hier net vandaan. En volgens mij ook niet uit het dorp….wie weet hoe ver hij nog moest!”

Ik kreeg een naar gevoel van binnen. Ik had hem eerst als engerd beoordeeld, daarna als een bewoner…hij had zoveel voor me gedaan en verdween daarna in het niets….” En sinds die constatering noemde ik hem “mijn engel”…….want zo voelde hij voor mij: een mooie, lieve beschermengel! En zijn ogen bleven me achtervolgen!

Uit liefde #3

Iets had me wakker gemaakt. Voorzichtig opende ik mijn ogen. Geschrokken constateerde ik dat ik niet in mijn bed lag. Ik keek niet in de ogen van mijn eigen man…maar van een vreemde! Zijn ogen waren donker, maar hadden een blik die mij deed rillen. Een blik alsof ik …alsof ik…waar was ik eigenlijk? Ik begon te beseffen dat ik pijn had. Pijn die vanuit mijn been naar de rest van mijn lichaam straalde. De warmte om me heen nam zachtjes aan mijn gedachten weer mee naar een kachel, een oom met een baret, warme chocomel…..

“Kom op, mevrouw, even hier blijven!” Een stem riep me. Het was niet de stem van oom Harm. Ik probeerde me los te rukken uit de warmte van de kachel en terug te keren naar die stem. Die lieve stem. Die me maar bleef roepen. Maar het lukte niet echt. Ruwe handen streken over mijn wangen. Ruw, maar de aanraking was zacht. Het dwong me terug te keren naar de werkelijkheid.

Moeizaam opende ik mijn ogen, de man knikte me vriendelijk toe. Ik hoorde een vrouwenstem die meldde dat de ambulance de dam opreed. De man zuchtte hoorbaar…..dankbaar…

Het was een paar weken later voordat ik in staat was om op zoek te gaan naar mijn redder. Van de ambulancedienst had ik begrepen dat ik opgehaald was op Zuideinde 16. In het ziekenhuis had ik te horen gekregen dat ik niet veel langer in de kou had moeten blijven…dus mijn redder had gelijk gekregen. De post deed er even niet toe. Sterker nog: van de post had ik zelfs een bloemetje gekregen in het ziekenhuis! Niet te geloven dat ik me daar zo druk om had gemaakt. Mijn been was niet gebroken maar wel zwaar gekneusd.

Ik liep nog steeds niet lekker maar ik kon de voordeur redden vanaf mijn autootje.

Toch wel zenuwachtig belde ik aan. Ik had een groot boeket en een doos chocolaatjes meegenomen om de boer te bedanken. De oude deur van de boerderij zwaaide open. 

Een oudere dame in schort en op sloffen keek me eerst wat verbaasd aan. Maar toen begon ze te glimlachen.

“Kijk wie we daar hebben! U bent die mevrouw die van haar fiets gevallen was, toch?” klonk het vriendelijk. Ik knikte wat verlegen. Ze wenkte me naar binnen. Door een gang liepen we naar de achterkant van het huis waar de woonkeuken zich bevond. De boer zat zijn krantje te lezen en grote mokken koffie stonden op de ovale tafel. De boerin wees naar een lege stoel terwijl ze me vroeg wat ik wilde drinken.

“Als ik u niet stoor, lust ik wel koffie..”stamelde ik. De boer keek even op. Ik zag aan zijn gezicht dat hij me niet herkende. Maar wat erger was: ik herkende hem ook niet! Zijn ogen waren hard, groen en klein. Niet de mooie bezorgde ogen die ik in mijn dromen tegenkwam…die door mijn hoofd bleven dwarrelen als sneeuwvlokjes op een stormachtige avond…

“Natuurlijk stoor je ons niet. Hé Bas, dit is de dame die toen hier met de ambulance meegenomen is!” Bas keek even op, knikte me even toe en verdween weer achter zijn krantje.

“Nou lieverd, vertel, hoe is het met je?” De boerin was blijkbaar gewend aan het onvriendelijke gedrag van haar man. Ze negeerde totaal zijn onverschilligheid en neuriede een liedje terwijl ze de koffie inschonk. Ik aarzelde even. Moest ik nu mijn verhaal vertellen, wachten tot zij klaar was met koffie inschenken (en neuriën) of eerst mijn geschenken geven?

Ik besloot tot het laatste.

“Ik wil jullie graag bedanken voor alles”, stamelde ik. Boer Bas reageerde niet. Maar de boerin kwam naast me zitten.

wordt vervolgd...