Moeilijk persoon....

Opeens heb ik het weer. Het zijn van die vlagen...
dat ik ieder momentje die ik vrij kan maken aangrijp om te lezen....te lezen terwijl ik eet, terwijl ik koffie drink, snel een bladzijtje (of meer) tussen het opvouwen van de was en het stofzuigen door, voordat ik naar bed ga enz, enz.
Eerlijk gezegd ben ik geen "makkelijke lezer"in die zin dat een boek mij moet boeien. En niet pas aan het einde, maar graag toch wel snel. Maar als het dat doet, tja, dan blijft het dus schipperen tussen huishoudelijke taken, mijn blogverslaving ( ???? ) en dus dat boek....

Nu heb ik niet een bepaald genre wat ik dan zo leuk vind. Vorige week was ik verslingerd aan een chicklit wat zich afspeelde in Amsterdam. Leuk maar ook emotioneel geschreven. Het enige minpuntje waren de regelmatig terugkerende drukfouten. Twee dezelfde woorden in één zin bijvoorbeeld. Maar goed, dat mocht de pret niet drukken.

En nu is het Porselein van Bettina Drion. Wauw, de sfeer die er in voorkomt spreekt me enorm aan. Waarom? Nou eigenlijk vooral omdat het akelig dichtbij mijn al langer sudderende idee voor een verhaal komt.

Komt daar dus automatisch de vraag weer bij naar boven: zal ik dan toch? Zal ik dan toch dat verhaal gaan schrijven. Het verhaal waar ik al meerdere keren aan begonnen bent maar iedere keer toch niet weet of ik wel genoeg weet over die tijd. Of ik niet veel meer politieke onderbouwing moet hebben....of het niet te ingewikkeld is, of het plot wel goed doordacht is, of......
(En eigenlijk ben ik nu met een compleet ánder verhaal bezig.)

Zucht....ik ben geen makkelijke lezer maar dat geldt blijkbaar ook voor het schrijven.... ;-)

Schrijven en muziek

Voor mij is muziek nauw verbonden met schrijven...
Het zijn vaak mooie nummers die in mijn hoofd een compleet verhaal laten ontstaan. Woorden die dus snakken naar geschreven te worden.

Terwijl ik schrijf vind ik het heerlijk om muziek aan te hebben staan die mij in de juiste stemming brengen.

En, zoals al eerder vermeld...het is nu zelfs zo erg dat ik mijn verhaal zie als musical....juist, mét muziek dus én acteertalent :-)

Vandaag een concertje voor kinderen meegemaakt. Een vijftal enthousiaste mensen speelden voor basisschoolleerlingen in een kerk om hen gevoel voor muziek mee te geven....het had in de verste verte niets met schrijven te maken. En waar ik op dat moment gewoon muziek hoorde....vroeg de dame aan de kinderen of ze wilde luisteren naar een hartslag in de muziek. Of er werd verteld dat een rietstengel niet verliefd werd....huh...hoe klinkt dat dan?  :-)

Maar toen ik naar huis reed, borrelden flarden aan verhalen naar boven. Begon er binnen in mij iets weer te

kriebelen dat ik die pen moet pakken en moet gaan schrijven...Nee, geen rietstengels of hartkloppingen...maar over een leven in een grote stad. Een verhaal van eenzaamheid of van enig andere psychologisch getint iets...  Vraag me niet waarom....

Maar stiekem was er ook weer de kriebel om op een andere manier met die emotie om te gaan...Schilderen? Of toch gewoon ook met muziek....

Maar ja...tekenen is niet mijn sterkste kant en musiceren...mm. ik kom niet veel verder dan een akkoordje of drie op de gitaar en een liedje of twee op het orgel....

Ooit , in een ver kinderverleden, is mij gepoogd orgel te laten spelen, wat absoluut geen succes was. De gitaar was mijn eigen keus jaren later. En soms, heel soms, pak ik hem weer om het toch weer te proberen. Want ja, ergens huist er toch een "hippie" in me, die droomt van kampvuren en gitaarmuziek. Gitaarmuziek waar hele verhalen mee verteld worden.

Ach, wie weet...misschien gaat beide nog eens lukken: een boek wat voorgelezen wordt onder mooi getokkel bij het kampvuur...ja, ja, droom rustig verder!

Acteren is goed voor een schrijver, dus....

Volgens mij was het bij boekschrijven.nl (of schrijvenonline.nl, dat zou ook nog kunnen)dat ik een keer een artikel las over acteren. Door zelf te acteren leer je jezelf in te leven in een personage wat jouw personen in je boek natuurlijk ten goede komt.....
Tja, zit wat in natuurlijk.
Hoewel het hier helemaal niks mee te maken heeft, ga ik dus voor het eerst sinds mijn schooltijd weer op toneel staan...in de kerk dan wel. Maar toch met een echte musical. Bibber....nu ben ik onderhand wel gewend om voor in de kerk een rolletje te spelen tijdens bijv. Kerst of Paasprojecten voor de kinderen maar een hele voorstelling mét tekst en zang is toch wel weer even iets anders...(eng maar ook leuk!)

Dus kom maar op met dat inleven van personages.... :-)

Ik heb hier een schrijfboek liggen waar ik eerlijk gezegd niet doorheen kan komen..maar die dus echt aanraadt om de personages volledig uit te werken voordat je begint te schrijven. Moet eerlijk gezegd bekennen dat ik het toch anders doe. Natuurlijk heb ik een idee over de persoon maar in mijn verhaal groeit hij toch pas echt uit naar een volledige persoonlijkheid. Niet altijd handig, misschien....maar ik zal wel te ongeduldig zijn om alles al zo uit te werken...

Toch heb ik van een verhaal die ik heel graag zou willen schrijven een volledig beeld in mijn hoofd. Alleen is dat beeld niet zo zeer hoe het er in real-life uit zou zien. Ik zie hem alsof het gespeeld wordt als musical....met het soort muziek, technische hoogstandjes e.d.erbij.....

foto van www.kunstbalie.nl

Tja.....moet ik dan toch overstappen naar scenarioschrijven?  ;-)

boek winnen bij een give away!

Kijk, dat is nou eens leuk! Een give away van Aritha waarbij ze haar boeken "weggeeft".
Wil je ook meedoen? Kijk dan maar eens hier!

De beste wensen

Allemaal hele fijne dagen en een supergoed 2014 toegewenst!

En wie weet wat we komend jaar allemaal zullen schrijven....

Hoe laat ik mezelf meer schrijven....

Door Sinterklaasactiviteiten ging het mij toch niet lukken om naar de writers in residence te gaan....maar ik zag wel dat het vaker gedaan wordt, dus ik ga het in de gaten houden!

Maar hoe graag ik ook schrijven wil...het lukt zo vaak niet!
Altijd zijn er wel weer dingen die toch echt eerst even moeten...
pr-activiteiten voor school, redactiewerk voor de basketbal, dingen regelen voor de brei-actie voor Roemenië, kindernevendienstactiviteiten voorbereiden en zo kan ik nog wel door gaan. Om nog maar te zwijgen over een huis die schreeuwt om aandacht....
En boven alles natuurlijk mijn zorg/aandachttaken voor mijn mannen.

En dus verdwijnt het schrijven weer op een plekje die alleen bezocht kan worden als ik er vaak niet meer de puf voor heb: 's avonds als mijn ogen al dicht vallen en ik echt niet nog fut heb ze open te houden om geschreven woorden te bekijken....
Oké, dit is misschien wat overdreven gesteld  :-)
Maar toch: schrijven op de eerste plek zetten (uiteraard na mijn gezinstaken!)...als de jongens naar school zijn zou dat toch mogelijk moeten zijn. Moet ik de boel omdraaien: niet eerst de vrijwilligersactiviteiten en daarna het schrijven. Maar eerst schrijven! Schrijven als de hoofdtaak zien en daarna pas de verplichtingen richting school enz....

Maar ja, dan moet ik mezelf eerst als schrijver willen zien. Bedoel maar: als ik schrijven als mijn vak kan zien wordt het vanzelf makkelijker het zo'n positie te geven. Dan kan ik zeggen dat het mijn beroep is en dus eerst zal moeten gebeuren....maar zolang ik nog niks gepubliceerd heb, vind ik dat erg hoogmoedig...
Maar als ik het op een derderangspositie blijf zetten....juist, dan wordt dat boek ook nooit wat....

Wat vinden jullie? Mag je jezelf als schrijver betitelen vóór je werkelijk een boek hebt liggen in de winkel?

Stiekem heb ik mezelf voorgenomen om mezelf wel zo te zien om het op die manier een kans te geven...om mezelf aan te sporen er serieus mee aan de slag te gaan...maar het hardop uitspreken dat durf ik dus echt niet...   :-)

Writers in residence

Bij de bieb nam ik afgelopen week een folder mee over de activiteiten die binnenkort op de agenda staan.
En toen viel mijn oog op : writers in residence.
Zoals het er staat begreep ik eerst dat er schrijvers aan het schrijven zijn en dat je dan kan komen kijken ... maar het zou ook kunnen dat je zelf die schrijver bent...
Een dag later stond er een aankondiging in de regiokrant van het A.D. Daar werd het een stuk duidelijker mee: je gaat dus zelf schrijven. Hé....toen begon er toch wel iets te kriebelen.
Dus toen maar op zoek naar info op de site. En jawel, ze zoeken schrijvers om mee te komen schrijven. Leuk.....of eng?????

plaatje gevonden op http://heimbinasfiction.blogspot.nl/2011/01/writers-heaven.html

Na wat googlen begrijp ik dat dit een initiatief ooit was in Amerika maar ook bijvoorbeeld in Amsterdam wordt uitgeoefend. Je komt allerlei van zulke initiatieven tegen in heel veel landen. Er schijnt zelfs een "non-profit organisatie "te bestaan die zo heet. Waarbij schrijvers zich bijvoorbeeld ergens terugtrekken om te schrijven.
De invulling bij de bieb is als volgt:
Een paar keer per jaar neemt een groep schrijvers, onder aanvoering van de Bibliotheek, zijn intrek in een bijzonder gebouw om aldaar te schrijven. Of om geïnspireerd te raken om te schrijven. Werk dat op deze plek ontstaat wordt een paar weken later met elkaar in de bibliotheek besproken, onder leiding van een in Alphen bekende schrijver of journalist.

Geen flauw idee eerlijk gezegd of het iets voor me is. Ze gaan zich "opsluiten" in de streekmuziekschool die volgens mij in een oud gebouw huist. En aan de slag met schrijven in de trant van Charles Dickens.

Het is volgende week zaterdag, dus ik heb nog even om te bedenken wat ik zal doen....want stiekem vind ik het wel een uitdaging!