Schrijven als hobby...of als werk?

Schrijven is voor mij vooral hobby. Natuurlijk lijkt het me heerlijk om te mogen schrijven voor werk....maar ja, dat is niet zo makkelijk zoals bekend. Geld verdienen met boeken is al moeilijk
genoeg. Natuurlijk zijn er andere manieren om geld te verdienen met schrijven dan met boeken. Zo kan je teksten schrijven voor diverse informatiesites zoals info.nu bijvoorbeeld. Of plazilla. Maar ook teksten schrijven op verzoek van bedrijven....dan gaat het dus vooral om seo.

Heb het ook geprobeerd maar moet bekennen: dat is iets heel anders. Voor mij is schrijven toch vooral leuk vanwege de fantasie...je eigen ideeën, Je eigen hersentjes die mogen kraken op jouw manier...en niet verplicht 5 keer de naam van het bedrijf in een tekstje van vijftig woorden moeten plakken.

Tja....dan zal schrijven voorlopig nog wel vooral hobby blijven. Maar ach: misschien ook wel zo leuk! Zo blijft het tenminste een leuke passie en geen MOETEN!

Gevangen in verhalen....

Ze liep op haar gemak wat te dwalen door straten en steegjes. Ze zag het oude mannetje die kromgebogen door het smalle straatje schuifelde. Hij knikte even vriendelijk tegen haar en spuugde even op de grond. Een klein meisje op haar stepje raasde langs het mannetje heen. Even, heel even maar, veranderde het mannetje in een boosaardig monster....
Een verhaal spon zijn draden in haar hoofd...een verhaal over een meisje die als enige wist dat de buurman een alien was.....
Ze liep verder het centrum in en zag de dakloze zijn krantje aan de man brengen. Eenzaamheid overviel  haar....en ze zag inwendig hoe een mooie man door problemen veranderde in een zwerver die door niemand meer herkend werd. Ook niet door het meisje wat hem ooit had aanbeden....

Op weg naar een lekkere lunch bij een la place, hoorde ze de muziek. Ze hoorde flarden van een tekst "we're coming from far....." en "places we once left behind".....Een wazig beeld van een verdreven volk maakte zich van haar meester.....


Die "zij" zou ik kunnen zijn. Gevangen in verhalen...anders kan ik het niet noemen. Erg? Welnee...maar wel jammer dat die verhalen niet meteen op papier staan :-p

Dromen....

Als dromen konden praten

Zouden ze dan waarheid zijn?

Als dromen zouden lachen

Deden ze dan toch soms pijn?

Als dromen verder zweefden

Zachtjes door de dag

En iedere avond stil

Weer in je bedje lag

Was dat dan je tweede leven?

Een leven in geheim?

Zou je dan jezelf

Of toch die ander zijn?

Als dromen konden praten

Wat werd er dan verteld?

En wat is dan de waarheid

Die als de waarheid telt?

Dromen zijn bedrog

Dat wordt ze toegeschreven

Maar wat als deze dromen

Stiekem toch wél leven?

Schrijfvakantie...

Het zijn vaak schildervakanties, waarover je dingen ziet op tv. Maar jawel, ze bestaan ook: schrijfvakanties!
Ik heb een kennisje die ik eigenlijk alleen nog maar via facebook "spreek". Zij bleek het schrijven ontdekt te hebben en is heerlijk op zo'n vakantie geweest...
Nu wil ik helemaal niet op vakantie zonder mijn gezinnetje. Dus ga ik niet "solliciteren" naar zo'n vakantie....toch ben ik wel nieuwsgierig naar hoe zoiets nou werkt.
Werk je dan aan je eigen werk? (wat mezelf het fijnste lijkt) Of krijg je allerhande schrijfopdrachten?
Werk je buiten, binnen, met elkaar, alleen....
Uiteraard zullen daar enorm veel verschillende varianten in zitten.
Wat mij heerlijk lijkt is om ergens buiten in de heuvels van eh...Toscane ofzo (die schrijfvakanties bestaan hoorde ik) zelf je ding te mogen doen. Geen verder gezeur. Maar wel de kans over je verhaal te praten, een klankbord te hebben als je dat even nodig hebt...
Of soms lijkt het me ook heerlijk om in stilte te werken in een klooster, ofzo....

Stom natuurlijk, want gisteren schreef ik nog over mijn ontdekking. Dus die stilte moet ik misschien wel gewoon vergeten en ergens in Amsterdam op een woonboot in de grachten gaan zitten.....want een beetje nostalgie kan geen kwaad ;-)
Hmm, bestaat zoiets? Dan kan ik er een daagje van maken....of ik sleep gewoon mijn gezin mee, dat kan ook natuurlijk.....

Inspiratie opdoen...juist als je het niet verwacht!

Ik liep er eigenlijk helemaal niet om inspiratie op te doen. Ik wilde gewoon even lekker struinen. Even niks, even heerlijk foto's maken van de gewone dingen. Even in de stad zijn en me verbazen hoeveel er was veranderd nadat ik daar op school had gezeten. Even lekker een bakkie doen. Even geen wasmachine die staat te ratelen, verplichtingen die roepen dat je daarvoor nú achter de computer moet, een telefoon die vindt dat hij moet rinkelen (voor zover die dat tegenwoordig nog doet...een deuntje spelen is beter verwoord) ...even gewoon me verbazen en vermaken in een stad waar ik me altijd bedenk dat ik er niet zou willen wonen....

Maar opeens was het anders. Opeens zag ik een mooi verhaal voor me. Opeens bedacht ik me dat het hier een heerlijke plek zou zijn om te schrijven...schrijven, tja, wat is dat toch? Ik had me net een dag of twee (één?) ervoor bedacht even niet met schrijven bezig te zijn omdat het simpelweg alleen maar energie vreet en er toch niks uit handen komt (tja...soms denk je rare dingen ;-)  ) Maar blijkbaar lukt het niet. Blijkbaar heb ik toch meer schrijversbloed dan ik dacht. En dus had ik géén boekje bij me om even lekker in te gaan schrijven terwijl ik daar op een terrasje in het zonnetje zat en er een prachtig verhaal in me opkwam. En dus prentte ik het in mijn hoofd en bedacht me dat ik gewoon wél moet schrijven.....

Wat is dat toch? Als ik er speciaal op uit ga, er speciaal voor ga zitten, dan bedenk ik me dat het niets wordt....en nu, zomaar uit het niets, komt het boven drijven....komt die kriebel....
Ook valt het me op dat tussen de mensen of nu dus in de stad me inspireert....terwijl ik helemaal geen stadsmens ben. Of juist daarom, misschien dan wel?

Ik ben vorig jaar een stuk wezen fietsen. Had een mooi plekje aan het water (zo'n tafel met van die banken eraan stond er, ideaal om te gaan zitten dus). Maar schrijven? Welnee, dat lukte eigenlijk helemaal niet. Terwijl middenin een kinderparadijs de "vonken"er vanaf vlogen...
Moet ik er dan toch niet bewust voor gaan zitten, ofzo? Tja.....maar soms plan ik zo graag een schrijfsessie....alleen is de voorpret vaak productiever dan de sessie zelf.....

Hoe is dat bij jullie? Plannen jullie weleens een middagje schrijven ofzo? En werkt dat dan ook?

Hinder in spits van kapotte trein Schiphol

Hier mijn tweede kraaltje. Het originele stukje vindt je hier.

Ik moest vanavond mijn zus ophalen van Schiphol. Natuurlijk precies in de spits...dus besloot ik op tijd weg te gaan. Van mijn huis naar de snelweg liep het lekker. Het enige minpuntje was de zon die precies in mijn gezicht scheen. Maar goed, een zonnebril doet wonderen! Met de muziek hard aan hobbelde ik lekker door. Maar toen arriveerde ik bij de snelweg. Ik reed de A4 nog zonder problemen op. Ik wilde al bijna positief worden en gaan denken dat ik veel te vroeg zou zijn (en dus nog even lekker langs de Burgerking zou kunnen....) toen de auto's voor me langzamer begonnen te rijden. Vreemd dat de auto's spontaan langzamer gingen rijden terwijl het helemaal niet vol was op de weg. Dus begon ik te knipperen naar links en wilde al gaan inhalen, toen de matrixborden me duidelijk maakten 50 te gaan rijden! Vijftig? Op een snelweg die misschien niet leeg, maar ook zeker niet vol was? Nijdig bleef ik op mijn rijstrook, want ik moest toch zo weer rechts er vanaf, bedacht ik me. Tja....dat dacht ik!
Niet eens zo heel ver voor me zag ik de verkeerstoren van Schiphol al. Het was zeker niet ver meer! Mijn trek in een lekkere cheeseburger woedde nog steeds ergens rond maar ik begreep dat ik nog maar een klein stukje hoefde. En ik zou er dus in ieder geval op tijd zijn!
Der matrixborden leken zenuwachtig te worden. Ze gaven een steeds lagere snelheid aan. En het ergste was nog wel dat alle chauffeurs opeens erg heilig geworden waren. Er zat niks anders op dan ook me aan te passen. In een slakkengangetje kroop ik verder over de A4. Onder het brugrestaurant door. (Slik, ook hier is een Burgerking...). Ik zag afslag Aalsmeer. Ja...bijna kon ik er dan af!!
En zomaar vanuit het niets (nou ja...ik had blijkbaar even niet goed opgelet, ofzo) stond er een groot geel geval over de weg! Er was nog 1 baan open, waar alle auto's dus door moesten....voor zolang het nog duurde, want de politie was al druk bezig met afzettingen.
Wat een grote vrachtwagen, dacht ik nog. Maar vrachtwagen, wat heb je toch veel deuren....maar vrachtwagen, wat heb je veel ramen! Ramen? In een vrachtwagen? Ik zette mijn zonnebril af om de hele boel eens beter te kunnen zien. Onderhand was ik stil komen te staan, dus dat ging lekker relaxed (grr). Ai, toen zag ik pas echt wat er stond! Een kapotte trein! Zomaar...midden op "mijn "A4!
En toen stond ik dus vast. Politie besloot niemand er meer door te laten. Langzaam besefte ik dat ik nooit, maar dan ook echt nooit op tijd aanwezig zou zijn! Hulptroepen arriveerden, mensen uit de trein werden met bussen vervoerd, helikopters cirkelden rond om opnames te maken van de puinhopen op de snelweg....(want de file was al snel opgelopen tot een kilometertje of dertig). Iedereen was druk bezig, maar niemand kwam met de oplossing voor ons arme automobilisten. Ik kon die overheidsknakkers haast horen denken: "Dan had je maar het ov moeten nemen...." Er gingen uren voorbij....

Toen mijn zus belde met de vraag waar ik bleef kon ik maar 1 ding bedenken: "Sorry schat, neem maar even de trein!"

Libelle bookazines: heerlijk om mee te nemen!

Dit voorjaar was ik op de Libellebeurs. Het was prachtig weer, Italiaans thema en vooral heerlijk gezellig rondgelopen met een vriendin. We zijn beide actief op school voor de bieb, dus vond ik dat we ook wel even onze neuzen konden steken in de boeken bij een Libellestand. Of beter gezegd een klein "huisje"ingericht als cafeetje/boekenwinkeltje. Ken je de book-a-zines van Libelle? Een compleet boek in tijdschriftvorm? Nou, die lagen daar als aanbieding. Dus wij hebben even onze slag geslagen.
Tijdens mijn vakantie heb ik er heerlijk in gelezen. Wat leest dat lekker makkelijk in bed! Ze zijn nu alleen wel uit...snik (6 stuks...niet alleen in de vakantie hoor...)
Ik zag zojuist weer een nieuwe uitgave liggen bij de Primera....misschien moet ik daar toch nog eens heen.....

Niks geen dik groot boek, dat eigenlijk te zwaar is om lui mee te liggen...Geen groot sta-in-de-weg in de zwemtas....maar toch gewoon een boek! (Ik heb geen e-reader, maar om zelfs met lui lezen nog op een beeldschermpje te moeten turen vinden mijn oogjes vast niet fijn....die protesteren 's avonds toch al vaak achter de computer)